Choroby wątroby
Żółtaczka zakaźna (icterus i n f e c t i o s u s) bardzo rzadko występuje u dzieci do lat dwóch, częściej między 3-m a 5-m ro kiem życia, najczęściej u dzieci starszych. Rozpoczyna się od okresu przedżółtaczkowego, który charakteryzuje się brakiem apetytu, mdło ściami, wymiotami, obłożonym językiem, biegunką lub zaparciem, mniej szą lub większą gorączką, czasami dreszczami, niekiedy bólami brzucha. Pod koniec okresu przedżóltaczkowego chory oddaje ciemny mocz, przy pominający kolor ciemnego piwa. Okres prze dżół taczko wy trwa zazwy czaj od 2-eh do 5-ciu oni. W okresie żółtaczkowym występuje mniej lub więcej intensywne zabarwienie spojówek i skóry, ciemny mocz, zawie rający barwiki żółciowe, odbarwiony kał; wątroba znacznie się powięk sza; gorączka utrzymuje się nadal, częściej jednak spada do normy. Z chwilą wystąpienia żółtaczki samopoczucie zazwyczaj poprawia się. Pod koniec okresu żółtaczkowego, który zazwyczaj trwa około tygodnia, żółtaczka znika, stolce przybierają prawidłowe zabarwienie, mocz ja śnieje. Nieraz żółtaczka trwa znacznie dłużej, przeciąga się na kilka ty godni, a wyjątkowo rzadko może dawać nawet nawroty.
Rokowanie jest niemal zawsze pomyślne (w wyjątkowych przy padkach rozwija się ostry zanik wątroby). Rozpoznanie różnicowe jest ważne w okresie przedżółtaczkowym: nieraz myśli się o rozwijającym się durze brzusznym, zwłaszcza, że w obu cierpieniach może występować Jeukopenja, jednakże zjawienie się barwików w moczu przesądza sprawę w kierunku żółtaczki. W razie istnienia bólów brzucha może wchodzić w grę ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, przeciwko czemu może przemawiać brak leukocytozy we krwi i bolesność wątroby. Niekiedy znów objawy ogólne okresu przedżóltaczkowego, a zwłaszcza wymioty, upoważniają do podejrzewania rozwijającego się gruźliczego zapalenia opon, dalszy jednak przebieg wyjaśnia sprawę. Wreszcie wymioty i obec ność acetonu w moczu, spowodowana głodem, wzbudza podejrzenia w kierunku wymiotów acetonemicznych.