Stany biegunkowe, Dyspepsj a—należą tutaj przypadki, których głównym klinicz nym objawem chorobowym jest biegunka przy względnie dobrym stanie ogólnym. Przyczyną często jest przekarmienie, przegrzanie, wreszcie cho-loby infekcyjne, które wtórnie wywołują zaburzenia ze strony jelit. Stolce są płynne o zapachu i odczynie kwaśnym, często z domieszką śluzu. Leczenie: rozpoczynamy od głodówki w ciągu 1 2 do 18 go dzin, w czasie których podajemy herbatę lub wodę z sacharyną; po gło dówce podajemy małe ilości pokarmu kobiecego (250—300 g. pierw szego dnia), lub maślankę, mleko białkowe łub mieszankę F e e r a. Ilości podawanego pokarmu szybko zwiększamy w ten sposób, ażeby po rplywie tygodnia przejść do norm zwykłych. 1 n t o x i c a t i o a 1 i m e n t a r i s (zatrucie pokarmo we) — stanowi nieraz dalszy ciąg dyspepsji, niejednokrotnie po wstaje wybuchowo, przeważnie latem i wczesną jesienią; występuje wy łącznie u dzieci karmionych sztucznie, przeważnie żywionych nieracjonal nie, najczęściej przekarmionych, lub też osłabionych poprzedzającemu chorobami. Istota cierpienia polega na ciężkich zaburzeniach w pośred niej przemianie ma ter j i, wywołanych przez jady, przenikające poprzez uszkodzoną ścianę przewodu pokarmowego. Objawy: gorączka, nieprzytomność, odwodnienie, oddech Kuss-maula (kwasiczy —— dziecko oddycha, jak gonione zwierzę), wymioty, biegunka, cukromocz i białkomocz, gwałtowny spadek wagi.